×××××حرف دل××××

خدایا از اینکه دوستم داری ممنونم

وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستند!                     وقتی خواستم ستایش کنم گفتند خرافات است!                     وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است!                     وقتی گریستم گفتند بهانه است!                     وقتی خندیدم گفتند دیوانه است!                      دنیا را نگه دارید میخواهم پیاده شوم...   اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه ای را بالا ببری. هر انسان کتابی است در انتظار خواننده اش! من با عشق آشنا شدم ...و چه کسی این چنین آشنا شده است؟                         هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود!                         هنگامی لب به زمزمه گشودم که مخاطبی نداشتم!                         هنگامی تشنه آتش شدم که در برابرم دریا بود و دریا بودودریا... دلی که از بی کسی غمگین است هر کسی را میتواند تحمل کند اگر دروغ رنگ داشت هر نور شاید دهها رنگین کمان از دهن ها نطفه میبست و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود... گریستن خوب نیست مگر بشود جوری گریست که چشمها نفهمند...                        دنیا را بد ساختند                     کسی را که دوست داری دوستت ندارد!                                       کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نداری!                                         اما کسی که تو دوستش داری                                                                و او هم تو را دوست دارد                                  به رسم و آیین زندگی                                                     به هم نمیرسید...                                                                             واین رنج است                                              زندگی یعنی این!!!                                                                                      دکتر علی شریعتی                      خدایا از عشق امروزمان برای فرداهایی که فراموش میکنیم                     عاشق بوده ایم قدری کنار بگذار                                به قدر یک مشت                                              به قدر یک لبخند                                                      تا فراموش نکنیم                                                               عاشق بوده ایم                                                     تا عاشق بمانیم                                                                     و عاشق بمیریم...                                                                                      دکتر علی شریعتی

آن هنگام که کودکی بیش نبودیم به ما آموختند دوست بدار! حالا که دوست می داریم میگویند:فراموشش کن...

تعجب میکنی؟ هر بار که پشت سرم میگذاری، پیش رویت سبز میشوم زمین بزرگتر از این حرفهاست!!!

باران اشکهایم را کمرنگتر میکند باد چترم را کجا برده است؟

شب در كارنامه ي سياه زندگيش چه كرده كه افتخار اين همه ستاره را دارد ... پرنده اي كه مال تو نيست هزار تا هم قفس براش بسازي باز ميره . . . شکسپیر : طوری نیست اگه آدم واسه کسی که دوسش داره غرورشو از دست بده . . . ولی فاجعه است که به خاطر غرورش کسیو که دوست داره از دست بده آیا این ضعف قانون نیست که هم کلاه گذاشتن جرم است هم کلاه برداری؟   بادبادک رفت بالا... قرقره از غصه دوريش لاغر شد !!

نوشته شده توسط بنفشه در دوشنبه چهارم بهمن 1389 ساعت 1:50 موضوع | لینک ثابت

انتظار... قطره هاي اشک

 من است و عکس تو که مدتهاست

بر کنج اتاق گرد گرفته ام کز کرده است

انتظار... گذر کند لحظه هاي بي توست

انتظار... يک قصه ي بي پايان و گنگ و مبهم و نا معلوم

انتظار... آغاز قصه ي پر از درد من و توست

 انتظار... قطره هاي اشک من است و عکس تو که مدتهاست

بر کنج اتاق گرد گرفته ام کز کرده است

انتظار... گذر کند لحظه هاي بي توست

انتظار... يک قصه ي بي پايان و گنگ و مبهم و نا معلوم

انتظار... آغاز قصه ي پر از درد من و توست

*به یاد دکتر شریعتی*

پریشانم چه می خواهی تو از جانم؟!

مرا بی آنکه من خواهم اسیر زندگی کردی.

خداوندا!!اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی به زیر

پای نامردان بیندازی و شب آهسته و خسته تهی دست و زبانبسته به سوی خانه باز

آیی زمین وآسمان را کفر می گویی نمی گویی خداوندا!!

اگر در روز گرماخیز تابستان تنت بر سایه دیوار بگشایی لبت بر کاسه ای مسی تیراندود بگذاری و

قدری آن  طرف تر عمارت هایمرمرین بینی و اعصات برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد

زمین وآسمان را کفر می گویی نمی گویی خداوندا!! اگر روزی بشر گردی ز حال  بندگانت با خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت از ین بودن از این بدعت! خداوند تو مسئولی خداوندا تو می دانی که

انسان بود و ماندن در این دنیا چه دشوار است چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس

سرشار است.

نوشته شده توسط بنفشه در جمعه دوازدهم مهر 1387 ساعت 20:43 موضوع | لینک ثابت